Economen over Trump

Economen over Trump

Langzaam begint de kroeg op de Zuidas vol te stromen. Eén voor één druppelen de grote economen uit de geschiedenis het donkerbruine café binnen op de verkiezingsavond van de Verenigde Staten. De beamer projecteert de verkiezingen op een groot scherm en iedereen is aan het begin van de avond nog ontspannen.

Verkiezingsavond begint

John Maynard Keynes haalt de hele tijd voor iedereen een rondje en laat de schalen bitterballen aanrukken. Want zo is hij. Elke keer dat hij een rondje haalt, stoot hij de andere economen geërgerd aan en klaagt hij dat zij dat ook eens zouden moeten doen. “Daarom zou ik voor Trump stemmen”, schreeuwt hij al een beetje aangeschoten. “Een man naar mijn hart. Let op mijn woorden. Ben maar niet bang. Trump gaat de hele economie aanzwengelen met zijn overheidsbestedingen. Als het niet zo goed gaat met de economie moet je besteden. Zo simpel is het”. George Marshall knikt de hele tijd instemmend en mompelt woorden als “wederopbouw” en “herstelplan”.

groteeconomenartikelfondsnieuws-002

Na middernacht komen de eerste uitslagen binnen en al snel is duidelijk dat Trump zal gaan winnen. Adam Smith raakt geïrriteerd. Hij snauwt naar Keynes dat deze vorm van protectionisme maar ouderwets is. Hij zit met zijn handen in zijn keurig gekapte spierwitte haar. Smith vindt dat de vrije markt het allemaal wel oplost. Dat is nota bene waar Trump zijn geld mee verdient heeft. Hij grist met zijn ‘onzichtbare hand’ de laatste bitterbal van de schaal. David Ricardo valt bij dat de Mexicanen goedkoop taco’s kunnen maken en de Amerikanen hamburgers. “Het zou slecht zijn voor de totale economie als dit comparatieve voordeel verdwijnt wanneer Trump een muur om Mexico heen bouwt”. Karl Marx zit in de NOS-studio en legt uit dat hij dit allang voorspeld had, terwijl hij met zijn handen door zijn verwilderde baard gaat. “Mijn vriend Hegel sprak al over vervreemding wanneer het product van de arbeid niet meer eigen is en het product wordt onteigend door de kapitaalbezitter. Ware uitbuiting. Dit is het weerwoord en het volk is in opstand gekomen”. Naarmate de avond vordert, wordt de stemming grimmiger en raakt iedereen vermoeid in de kroeg. Ze zijn immers ook een dagje ouder. Langzaam komt de zon door de ramen van het donkerbruine café.

De ochtend gloort

Trump heeft gewonnen. Dat is de realiteit. De dag na de verkiezingen spreekt de elite zich uit in De Wereld Draait Door dat zij zich vergist heeft en dat ze dit nooit had kunnen voorzien. Nooit kunnen voorzien? Als de grote economen van weleer hier honderden jaren terug al een mening over kunnen hebben, hoe kan de elite van deze tijd dit dan niet voor mogelijk houden.

Eén van de kroegbezoekers, Harry Truman, wordt die avond pas laat wakker met een kater. Hij bleek de avond ervoor een begenadigd en kleurrijk amateurpianist en tokkelde de avond vrolijk aan elkaar in de bar. Daarnaast is hij een populistische president geweest van de Verenigde Staten en zijn beleid had impact op de economie en buitenlandse betrekkingen. Terwijl hij denkt aan de door de verkiezingsuitslag verraste en verbaasde elite, verzucht hij: “Zij, die de geschiedenis lezen maar niet begrijpen, zijn gedoemd hem te herhalen”.

 

Camiel van Roosmalen MSc RBA is verantwoordelijk voor Institutioneel Vermogensbeheer binnen OHV Vermogensbeheer.

2017-01-16T14:02:32+00:00 november 29th, 2016|Columns|