Redding Italiaanse banken cruciaal

Redding Italiaanse banken cruciaal

Mede door het Brexit-referendum zijn indirect Italiaanse banken weer onder het vergrootglas komen te liggen. Want als gevolg van deze Brexit is nu de verwachting dat centrale banken wereldwijd andermaal hun rentes gaan verlagen en hun kwantitatieve verruimingen gaan opvoeren. Dit leidt tot dalende rentes en een afvlakkende rentecurve, waardoor het verdienmodel van banken verder onder druk komt te staan. En in zo’n situatie worden de zwakke Italiaanse banken broeders extra geraakt op de effectenmarkten, omdat de kans om zich uit hun slechte positie te verdienen andermaal door de neus geboord wordt.

 

Vlak na de kredietcrisis golden Italiaanse banken nota bene als een van de veiligste in Europa. De reden was haast te simpel om waar te zijn, maar deed wel de ronde. De start van de kredietcrisis kwam doordat beleggingen in Amerikaanse hypotheken ineenstortten. Vrijwel alle grote Europese instellingen waren vergiftigd door het opkopen van de Amerikaanse rommelhypotheken die verpakt waren in allerlei constructies en beleggingsinstrumenten. De ingewikkelde prospectussen van deze  beleggingen waren allemaal in het Engels. Alleen waren de Italiaanse instellingen de Engelse taal niet machtig genoeg om deze te begrijpen en lieten ze deze links liggen.

 

Vrijwel alle Noord-Europese landen hebben toen met geld moeten inspringen om banken te redden  door middel van kapitaalbijstortingen of zelfs nationalisaties. En in een later stadium kwam de Europese Centrale Bank met steun in de vorm van liquiditeiten. Heel Europa stortte in een economische crisis en ook de situatie in Italië verslechterde snel. De staatsschuld nam toe en er werden Europese begrotingsregels afgesproken waardoor landen moesten bezuinigen.

 

Hierdoor verslechterde ook de situatie van Italiaanse banken, mede door de zeer trage faillissementswetgeving in het land. Zo bleken de Italiaanse banken na een paar jaar opgescheept te zitten met een berg aan oninbare leningen, die groeide en groeide door de trage afwikkeling hiervan en de slechte economische situatie.

 

En nu beheersen de dalingen van aandelen van Italiaanse banken sinds het Brexit referendum het nieuws. De omvang van de kapitaaltekorten van Italiaanse banken is niet het probleem. Dit bedrag wat geschat wordt op veertig miljard is wel op te hoesten door de Italiaanse overheid door middel van uitgiftes van staatsobligaties. Mede door de lage rente, die onder andere door de Europese Centrale bank is neergezet. En laat dezelfde Europese Centrale Bank nu ook een van de grootste kopers van staatsobligaties zijn.

 

Maar de oplossing van het probleem wordt verhinderd door nieuwe Europese regelgeving dat landen eerst aandeelhouders en achtergestelde obligatiebezitters financieel moet aanspreken voordat banken gesteund kunnen worden. Als Europa deze nieuwe afspraken zou schenden door Italië toestemming te geven, wat zou dan nog de waarde zijn van deze afspraken?

 

Hiermee lijkt Europa zich nu op korte termijn in de voet te schieten. Want aan de ene kant wordt Italië nu onthouden wat andere landen jaren eerder al gedaan hebben. Tevens wil je als Europeaan niet een nieuwe voedingsbodem creëren voor anti-Europese gevoelens in Italië, wat heel toevallig in de herfst van dit jaar ook een referendum heeft, waarbij de regering heeft gezegd dat zij zal aftreden als de uitslag voor haar negatief is.

 

Gelukkig zijn er binnen diverse artikelen van Europese verdragen en richtlijnen mogelijkheden voor overheden om in tijd van nood en stress hulp te kunnen en mogen bieden. De eerste kans dient zich deze zomer aan bij de stresstest van banken. Als Italiaanse banken hiervoor zakken dan kan dit gebruikt worden om dit relatief kleine probleem op te lossen, zonder dat er een zee van anti- Europese verontwaardiging in Italië ontstaat.

2016-07-20T07:49:32+00:00 juli 20th, 2016|Columns, Erik Bakker|