Waarom Griekenland gered moest worden

Waarom Griekenland gered moest worden

Griekenland helpen met een reddingsplan kost geld. Als Griekenland uit de eurozone zou stappen of gezet zou worden, kost het ook geld. Maar volgens mij is de echte reden van het redden van Griekenland, dat de kosten van de overige leden van de EMU-zone verder omhoog zouden lopen bij een Grexit.

De reden is de verspreiding van het risico van een land in problemen. In de eurozone lenen de landen ieder voor zich op de kapitaalmarkt. Ieder land betaalt een andere rente. Afhankelijk van de kredietwaardigheid van het land en de risicobereidheid van de belegger komt er een prijs tot stand.

Het ijkpunt van iedere belegger is de rente die Duitsland betaalt voor het lenen van geld. Dit wordt beschouwd als het meest veilige land binnen de eurozone. De prijs die alle andere landen moeten betalen voor het lenen van geld uit zich in een kredietopslag ten opzichte van Duitsland. Hoe lager deze spread, des te goedkoper het land in kwestie kan lenen. Hoe hoger deze spread, des te meer het land in kwestie moet betalen.

Om dit duidelijker te maken gebruiken we Italië als voorbeeld van wat er zou kunnen gebeuren met haar rentebetalingen als Griekenland uit de eurozone zou stappen. Italië is een land met een hoge staatsschuld en dus één van de eerste landen waar handelaren hun pijlen op gaan richten als mogelijk volgend land dat uit de eurozone zou kunnen stappen.

Dat dit in een recent verleden nog werd ingeprijsd laat onderstaand plaatje zien. Dit geeft de spread weer van de tienjaars Italiaanse rente boven de tienjaars Duitse rente vanaf 2010 tot heden.

Zichtbaar is dat vanaf de zomer van 2011 – toen Europa in brand stond – de spread van Italië boven Duitsland meer dan 5,00% bedroeg! Deze daalde pas structureel toen Berlusconi aftrad en Draghi zijn rede hield waarin hij zei ‘alles te doen’ om de euro te redden.

Dat deze gebeurtenis niet op zichzelf stond laat onderstaande grafiek zien, die loopt vanaf februari dit jaar. Deze laat zien wat er met de kredietopslag van Italië gebeurt als Griekenland in de problemen komt.

U ziet dat de kredietopslag vanaf eind februari tot in de week voorafgaand aan het akkoord omtrent het reddingsplan stijgt van 0,87% tot 1,62%. En dat terwijl er in de tussentijd altijd de hoop was dat het tot een akkoord zou komen.

Dit geeft aan dat de kredietopslag nog verder zou zijn gestegen als er geen deal zou zijn geweest. Laten we voor het gemak aannemen dat dan de kredietopslag zou stijgen tot 2% (tegen 1% nu).

Wat zou dit dan betekenen voor de rentebetalingen van Italië? Het land heeft een staatsschuld van meer dan €2000 miljard. Dit betekent dat als de hele staatsschuld geherfinancierd zou moeten worden Italië één procent meer rente moet betalen dan nu. Dat vertegenwoordigt dan een bedrag van €20 miljard aan extra rentekosten per jaar.

Daar verbleken de bedragen van tachtig miljard bij, die nu genoemd worden in relatie tot het reddingsplan voor Griekenland. Bij het uittreden van Griekenland zullen de pijlen van beleggers zich ook weer richten op andere landen zoals Portugal en Spanje. Maar ook Frankrijk en België zullen weer meer rente moeten gaan betalen dan voorheen.

Dit realiseren de Europese politici zich ook. Vandaar dat er allerlei initiatieven worden ontplooid om het besmettingsgevaar zoals we dat nu binnen de eurozone kennen wanneer een individueel land in de problemen komt te keren. Het einddoel zal immers moeten zijn dat wanneer alle Europese landen gezamenlijk zullen gaan lenen, er dus één lening wordt uitgegeven.

Als deze plannen werkelijkheid worden, dalen de kredietopslagen van de individuele landen ten opzichte van Duitsland naar nul. Hierdoor wordt het uitgeven van één Europese obligatie alleen maar vergemakkelijkt.

2015-07-23T10:19:38+00:00 juli 23rd, 2015|Columns, Erik Bakker|