Fed kiest voor harde aanpak

Edin rekent op vier in plaats van drie Amerikaanse renteverhogingen dit jaar. Kritiek van Trump zal de Fed aanzetten juist de andere kant op te bewegen.

Centrale bankiers zijn net slagroom: hoe harder je klopt, des te stijver ze worden. Zo omschreef onze landgenoot Wim Duisenberg, president van De Nederlandsche Bank en eerste topman van de Europese Centrale Bank (ECB), ooit centrale bankiers. Aan die uitspraak moest ik denken toen de Fed gisteren de uitkomsten van de tweedaagse vergadering bekendmaakte.

Ingrijpen noodzakelijk

De bank liet de officiële rente ongewijzigd, in de bandbreedte 1,75 – 2 procent. Tenzij er een wonder gebeurt, zal het rentecomité, wanneer het weer bij elkaar komt in september, besluiten die bandbreedte te verhogen naar 2,00 – 2,25 procent. Dan zal ook meer bekend worden of er dit jaar nog een vierde renteverhoging komt en of we in 2019 inderdaad drie verhogingen zullen meemaken.

De laatste weken ben ik er sterker van overtuigd geworden dat die vierde renteverhoging dit jaar er zal komen. Dit in de eerste plaats omdat de economische groei en de inflatieontwikkelingen daar alle aanleidingen toe geven.

Met een groeitempo van meer dan 4 procent is elke discussie of de Amerikaanse economie te hard groeit en de kans op oververhitting onacceptabel hoog is, zinloos. Dat is namelijk duidelijk wel het geval. Een verantwoorde centrale bank blijft dan niet staan toekijken maar grijpt in. Ik reken de Fed tot de groep der verantwoorde centrale banken.

Dan is er de inflatie in de VS die te hoog is en dat ook lijkt te blijven. De hoge inflatie is overigens deels een symptoom van het feit dat de Amerikaanse economie te snel groeit. Ook dat vraagt om ingrijpen door de Fed.

Gewenst imago

Dan is er nog de eerder aangehaalde uitspraak van Wim Duisenberg. Jerome ‘Jay’ Powell (zie foto) is pas sinds februari van dit jaar voorzitter van het rentecomité van de Fed. Hij moet nog jaren mee. Voor een voorzitter van de Fed is niets waardevoller dan het imago op de markten van een centrale bankier met ruggengraat.

Onlangs heeft de Amerikaanse president Donald Trump in niet mis te verstane bewoordingen gezegd de gepande renteverhogingen van de Fed maar niets te vinden. Ofwel: Trump oefent politieke druk op de centrale bank. Zou Powell de eerste de beste keer dat Trump druk uitoefent bezwijken, dan is het onbestaanbaar dat hij het gewenst imago kan opbouwen. De markt zou hem kunnen zien als een zwakke centrale bankier of, nog erger, als het schoothondje van de president. Dat dwingt Powell te doen wat de president níet wil.

Vandaar ook dat ik verwacht dat de Fed de officiële rente in september niet alleen zal verhogen, maar daarnaast een nieuwe renteverhoging in december zal aankondigen en nogmaals duidelijk zal onderstrepen dat de bank van plan is de rente in 2019 nog eens drie keer te verhogen. Niet alleen omdat het moet, maar ook omdat het kan.

Belofte is geen zekerheid

Dat wil niet zeggen dat die drie renteverhogingen er in 2019 daadwerkelijk komen. Dit bijvoorbeeld omdat er veel op wijst dat de Amerikaanse economische groeivooruitzichten vanaf de tweede helft van 2019 zullen verslechteren.

Daarnaast zou het me niet verbazen als de Fed toch enigszins ontvankelijk blijkt te zijn voor de wensen van Trump. Op het moment dat hij de bank onder druk zet en de Fed in de spotlights staat, zal de bank er alles aan doen te laten merken dat ze zich daar niets van aantrekt. Maar wanneer de spotlights de andere kant op schijnen, zou het mij niet verbazen als de Fed zich veel minder stoer opstelt.

Dit ook omdat het dagelijks bestuur nu nog uit 3 personen bestaat en president Trump vier nieuwe leden kan benoemen. Dat zullen lang niet allemaal personen zijn die alles zullen doen wat Trump wil, maar tussen die benoemingen kan er best eentje tussenzitten waar dat wél voor geldt. De voorgedragen Fed-bestuurders zullen er toch deels op geselecteerd zijn dat ze Trump wel zien zitten.

Als in de loop van 2019 de economische vooruitzichten inderdaad verslechteren, dan is een wijziging van plannen eenvoudig gedaan. Toen Wim Duisenberg zijn vergelijking tussen centrale bankiers en slagroom uitsprak, had hij het over de Duitse centrale bankiers. Die zijn echter, monetair-biologisch gesproken, van een andere soort dan Amerikaanse centrale bankiers.

2018-08-02T11:28:52+00:00augustus 2nd, 2018|- Columns, Edin Mujagić|