Griekse banken koopwaardig?

Afgelopen week was ik een aantal dagen te gast in Athene op bezoek bij de Griekse systeembanken. Als econoom en belegger vind ik het machtig interessant om eens een kijkje te krijgen in de meest veelbesproken banken van Europa. Ook was ik welkom bij de overheid, afdeling fund management. Daarmee begon een zeer verhelderende twee daagse trip.

Athene zelf is als stad volledig beklad met graffiti. Instanties hebben dit met een jeugdwerkloosheid van 50% in het verleden duidelijk niet weten te voorkomen. Ook bekruipt al snel het gevoel dat nagenoeg de halve stad leeg staat. De taxi waarmee ik werd vervoerd kwam nog uit de jaren ’80 en om me heen was het autopark niet veel nieuwer. Mijn verwachtingen omtrent de geplande meetings lag daarom ook niet al te hoog.

Toch verrasten de ambtenaren met een aantal sterke verwachtingen omtrent de kredietwaardigheid van het land. De verwachting daarbij is dat de komende 3 jaar het land geen extra kosten zal maken vanuit haar budgetten. Ook is de verwachting dat een zogenaamde investment grade rating binnen 2 tot 3 jaar mogelijk moet zijn.

Het toezicht dat het IMF, EFSF en de ECB houden op de huishoud pot van het land heeft daarbij duidelijk effect op de groeiverwachting van het land. Doordat er jaarlijks een plus op de begroting moet overblijven kan het land voorlopig niet meer groeien met geleend geld. Dit beperkt momenteel het herstel. De hoop is dat Griekenland wordt opgenomen in het monetaire verruimingsprogramma van de ECB. Dat zal rentes verder drukken en kapitaal doen terugbrengen het land in. Dit zal bijdragen aan economisch herstel.

Mijn bezoek aan Piraeus bank, Eurobank, Alpha Bank en de National Bank of Greece bevestigde het bovenstaande geschetste beeld. Voor het einde van het jaar zullen het merendeel van de banken de tijdelijke liquiditeitsverschaffing van de ECB hebben afgelost. Het aantal deposito’s dat terug het land invloeit stijgt ieder kwartaal en zorgt voor een verbeterende financiële positie van de banken. De focus ligt nu op het verminderen van de niet presterende leningen, oftewel partijen of huishoudens die de rente en aflossing niet willen of kunnen betalen.

Deze categorie met ruim 100 miljard schuld is nog steeds groot in Griekenland. Veel mensen hebben in het verleden strategisch hun leningen op bijvoorbeeld hun woning niet meer betaald terwijl ze wel het vermogen hadden om dit te blijven voldoen. Door gebrekkige wet- en regelgeving konden ze zich dit permitteren. Door fysieke bedreiging van notarissen konden de huizen die als onderpand dienden niet verkocht worden. Deze notarissen hebben als groep in zijn geheel daartoe ruim een jaar gestaakt uit angst voor represailles van voormalige huiseigenaren.

Inmiddels is sinds begin maart de regelgeving aangepast en kunnen huizen alleen nog via elektronische veilingen verkocht worden. Dit proces is nog maar net begonnen maar de eerste cijfers zijn bemoedigend. Huiseigenaren worden nu min of meer gedwongen om hun lening te betalen, anders zijn ze het onderpand kwijt aan de bank of aan een koper in binnen- of buitenland.

Per saldo ging ik met een voorzichtig optimistisch gevoel weer richting het vliegveld in een even zo oude taxi. Zodra de bevolking wat meer toegang krijgt tot krediet zal de vervangingsvraag naar nieuwe goedkope auto’s ook groot zijn. Ik vermoed alleen dat deze niet uit Duitsland zullen komen maar eerder vanuit China. Chinezen investeren momenteel veel in de havens en vrachtschepen in het land terwijl Duitsland steeds verder de duimschroeven aandraait om de financiële positie van het land onder controle te krijgen. Het volk begrijpt het maar vrienden met Duitsland zullen ze niet snel meer worden.

2018-05-24T09:10:19+00:00 mei 24th, 2018|- Columns, Richard Abma|