Hiring

4,2 procent. Zo hard groeide de Amerikaanse economie in het tweede kwartaal van dit jaar, becijferden onlangs Amerikaanse cijfermeesters. “Kunstmatig”, riep de een meteen. “Niet breed gedragen”, vulde een ander aan.

Om vast te stellen of de groei echt is, probeer ik voorbij de macro-economische cijfers te kijken om te zien wat onder de oppervlakte zich afspeelt. Neem de Amerikaanse arbeidsmarkt. Zonder een goed draaiende arbeidsmarkt is een sterk en langdurig economisch herstel haast onmogelijk. Dit geldt zeker voor de VS waar de binnenlandse consumptie de kurk is waar de economie op drijft, hoeveel aandacht de buitenlandse handel van het land ook krijgt. Als de Amerikaan niet spendeert, daalt de groei Amerikaanse economie binnen de kortste keren.

In welk stadje of dorpje ik ook op een recente trip door het westelijk deel van de Verenigde Staten kwam, hingen borden met  ‘hiring’ en ‘help wanted’ erop. Iets wat strookt met de cijfers over de zeer lage werkloosheid.

Hard groeiende economie

Op de website van het Amerikaanse bureau voor de statistiek kwam ik een bericht tegen over de prestaties van de arbeidsmarkt maar dan niet op nationaal niveau maar in elk van 388 grootstedelijke gebieden in het land. Wat bleek? De werkloosheid was in maar liefst 323 daarvan – ofwel 83 procent – in juli lager dan een jaar eerder. Daar is niets kunstmatigs aan en is consistent met het beeld van een hard groeiende economie.

‘Ja, maar dat zijn de officiële cijfers, die vertekenen het echte beeld. Er zijn namelijk veel Amerikanen die geen werk hebben, wel werk willen, maar niet worden meegeteld als werkloze’, lees je dan al snel hier en daar. Dan maar kijken naar de werkloosheid inclusief die groep en ook inclusief die Amerikanen die een part-time baan hebben maar een full time baan zouden willen. Dat werkloosheidspercentage ligt inmiddels op 7,5 procent. Dat is het laagste niveau sinds 2001. Er zijn veel Europese landen waar de officiële werkloosheid hoger is!

Onvervulde vacatures

Om die cijfers verder te kunnen plaatsen, surf ik vervolgens naar de website van de NFIB, dé lobbyvereniging van de ruggengraat van de Amerikaanse economie, namelijk van het midden- en kleinbedrijf. In een recent rapport over de stand van zaken in die sector lees ik dat de leden klagen. Niet over de economie, maar over het feit dat ze geen vacatures kunnen invullen. Dát is zelfs hun grootste probleem. Ruim één derde gaf aan dat ze wel banen te vergeven hebben, maar geen mensen hebben om die banen aan te geven. Dat percentage was nog nooit zo hoog geweest. Zelfs die vacatures waar ze geen geschoold personeel voor nodig hebben, blijven steeds vaker onvervuld.

De Amerikaanse Centrale Bank publiceert regelmatig het zogeheten ‘beige book’, een rapport waarvoor de bank spreekt met Amerikanen en ondernemers door het hele land. De rode lijn door al die gesprekken in de meest uiteenlopende sectoren was dat ze allemaal niet aan voldoende mensen kunnen komen, of het nou om de vraag naar ingenieurs of vrachtwagenchauffeurs gaat. In totaal zoeken alle Amerikaanse bedrijven samen 6,6 miljoen mensen, zoveel vacatures staan er open. Dat is meer dan het aantal werkloze Amerikanen, namelijk 6,28 miljoen.

Dat alle bedrijven samen in juli voor 157.000 banen hebben gezorgd, minder dan in de maanden ervoor, ligt eerder aan het feit dat die bedrijven geen mensen kunnen vinden dan dat het een signaal is dat de arbeidsmarkt begint te haperen.

Ronald Reagan

Nee, de arbeidsmarkt zegt me dat de groei van de Amerikaanse economie geen gebakken lucht is. En dus dat die voorlopig hoog blijft. Voormalig Amerikaans president Ronald Reagan zei ooit:  “Een recessie is als je buurman zijn baan verliest. Een depressie is als jij de jouwe verliest. “

Parafraserend zou ik zeggen dat de economie goed draait als je werkloze buurman een baan krijgt. Die draait uitstekend als jij als werkloze een baan krijgt. De Amerikaanse economie draait inmiddels zo dat je buurman aan de andere kant die een prima baan heeft, het ene na het andere, betere, aanbod krijgt.

Rente

Dit alles betekent in mijn ogen dat de Fed voorlopig door zal gaan met renteverhogingen maar ook dat het niet zou verbazen als de lonen en daarmee de inflatie in de nabije toekomst onder opwaartse druk komen. Verder stijgende rentes horen daar vervolgens bij. Stijgende Amerikaanse rentes trekken de Europese met zich mee, blijkt uit de historie. Tot nu toe is dat nauwelijks gebeurd maar dat de ECB de rentes laag houdt met zijn quantitative easing is daar debet aan.

Die omlaag trekkende kracht valt eind dit jaar echter weg. 2019 kan wel eens het jaar worden waarin de langetermijnrentes in landen zoals Duitsland en Nederland een inhaalslag gaan maken. Daarom houden wij de duration in ons obligatiefonds op nul. Als de rentes gaan stijgen, krijgen wij geen slapeloze nachten

Deze column is 6 september jl. gepubliceerd op DFT.nl

 

 

2018-09-06T09:46:03+00:00september 6th, 2018|- Columns, Erik Bakker|