Varoufakis is James Dean

De ster van Varoufakis rees snel, op bezoek langs de Europese hoofdsteden maakte hij indruk met zijn verschijning. Een meisjesidool op een motor als minister van financiën. Zo komeetachtig als zijn opkomst zo snel rezen de eerste problemen. Varoufakis rebelleert tegen Europa als een puber tegen zijn ouders, alleen aan zich zelf denkend en door stemmingswisselingen onhandelbaar.

Door te opvallend gedrag creëert hij vijanden die hem uitdagen. Net als in de ultieme puberfilm ‘Rebel without a cause’. Varoufakis wordt, zoals James Dean in de film, uitgedaagd tot een wedstrijd chicken game. Twee auto’s rijden af op een afgrond en wie het eerste springt, is de verliezer. Varoufakis  zit in de ene auto en Europa zit in de andere auto.

Varoufakis heeft niets te verliezen en wacht lang met springen maar tijdens de rit richting de ravijn komt Europa vast te zitten en kan zich niet meer losmaken en stort het ravijn in.
En zo is het nu ook. Langzamerhand heeft Europa meer te verliezen dan Griekenland. Immers wat heeft Griekenland te verliezen. Het gaat nu slecht en het zal voorlopig ook slecht blijven gaan, welke oplossing er ook komt.

Willen wij in Europa ons eigenLehman moment initiëren?

De Amerikanen lieten Lehman failliet gaan omdat ze bekend stonden als roekeloze jongens die te veel leenden en te veel speculeerden. Daardoor konden ze op weinig sympathie rekenen en werd officieel of officieus besloten Lehman niet te redden, terwijl kort daarvoor de investment bank Bear Stearns wel gered werd. Het faillissement van Lehman was het startsein van de kredietcrisis en vele Amerikaanse banken en later ook Nederlandse banken moesten gered worden.

Is dit het waard? We weten dat de pubertijd van voorbijgaande aard is. Waarom dan een conflict op de spits drijven? Zeker met de wetenschap dat het ultieme doel van Europa verregaande integratie is. Als dit doel bereikt wordt dan komen financiële problemen van wat eens een land was en dan een provincie is niet eens aan het licht.

2015-06-18T10:10:19+00:00juni 18th, 2015|- Columns, Erik Bakker|