Krijgt de ECB na een Nederlander, een Fransman en een Italiaan nu een Duitser als baas? Of krijgt Frankrijk het toch voor elkaar voor de tweede keer een Fransman achter het monetaire stuur te plaatsen? Edin Mujagic weegt de kansen van de kandidaten.

Of wordt het toch een Fin misschien? Komende maanden zullen we het verlossende antwoord krijgen. Want wat wél zeker is, is dat de termijn van Mario Draghi, de president van de ECB, op 31 oktober afloopt.Het bestuur van de centrale bank in Frankfurt bestaat uit het dagelijks bestuur, de Executive Board, aangevuld met de monetaire opperhoofden van negentien eurostammen, ofwel de presidenten van de centrale banken van landen die lid zijn van de eurozone.

Het zijn staats- en regeringshoofden van de EU-landen die over de benoemingen van de leden van het dagelijks bestuur gaan. Gezien het belang en prestige die de ECB heeft, zijn die benoemingen altijd hele politieke zaken. Dit jaar zal dat meer dan ooit het geval zijn. 2019 is namelijk het jaar waarin vrijwel tegelijkertijd presidenten, danwel voorzitters van de Europese Commissie, de Europese Raad, het Europees Parlement en de ECB gekozen moeten worden.

Zeker geen Duitser?

Uit welk land de opvolger van Draghi zal komen, lijkt vooral een afgeleide te zijn van welk paspoort de volgende voorzitter van de Europese Commissie zal hebben. Als dat een Duitser wordt, zoals de grootste fractie in het Europees parlement wil en naar verluidt Angela Merkel ook wel ziet zitten, dan zal de ECB-baas zeker níet uit Duitsland komen.

In dat geval maakt de Franse hoogste centrale bankier, Francois Villeroy de Galhau, de grootste kans, en heeft de Finse centrale bankier en voormalig Eurocommissaris Olli Rehn een wild card.

Grijpt Duitsland naast de post van de voorzitter van de EC, dan zal de druk vanuit Berlijn groot zijn om de president van de Bundesbank Jens Weidmann te laten verkassen vanuit het lage Bundesbankgebouw naar de andere kant van de stad, naar de Sonnemannstrasse waar, aan de oever van de Main, de kolos van de ECB de skyline van Frankfurt domineert.

Niet de beste kandidaat

Dat kan echter nog wel een behoorlijke opgave zijn. Enerzijds omdat niet iedereen zit te wachten op een Duitser als de volgende ECB-baas, hoewel Weidmann zeker geen typische Duitse centrale bankier is.

Anderzijds speelt de vraag wie de voorzitter van de Europese Raad en wie op de belangrijke posten in de Commissie komen, een rol. Hoewel het Verdrag van Maastricht voorschrijft dat bestuursleden worden gekozen uit personen met een erkende reputatie en beroepservaring op monetair of bancair gebied, lijkt het er sterk op dat dat criterium níet op de eerste plaats komt en dat de kans dus groot is dat niet de beste kandidaat deze zeer invloedrijke baan zal krijgen.

Deze column is 31 mei jl. gepubliceerd in IEXProfs