Wil de ECB één euro-obligatie?

De kredietopslagen van de periferielanden in de EMU-zone dalen hard. Is dit omdat beleggers meer vertrouwen hebben gekregen in deze landen? Of zijn er andere krachten aan het werk? Ik denk het laatste en dat wil ik nu laten zien.

Hieronder een plaatje van de kredietopslagen van een 10-jaars Spaanse staatslening ten opzichte van de 10-jaars Duitse staatslening van 2000 tot heden.

Zichtbaar is dat er voor de kredietcrisis bijna geen spread was. Er gold toen het adagium dat beleggen in de verschillende EMU-landen risicovrij was. Totdat de kredietcrisis kwam. Dit begon als bankencrisis en evolueerde in een landencrisis, dit komt tot uiting in een felle stijging van de kredietopslag.


Foto: OHV

In een later stadium daalden de spreads weer en ze dalen nog steeds iedere dag, terwijl de kranten nog steeds schrijven over de uitzichtloosheid van het schuldenprobleem in deze landen.

Naar mijn idee liggen de volgende redenen hieraan ten grondslag:

– Het begon allemaal met de beroemde Londense ‘Whatever it takes’-speech van Draghi om de euro te behouden in 2012.


Foto: OHV

– Op Europees niveau zijn er nieuwe beleggingsregels afgesproken voor verzekeraars welke in 2016 in werking treden. Deze regelen onder andere het kapitaal dat verzekeraars opzij moeten zetten voor hun beleggingen. Dit zogenaamde kapitaalbeslag geldt niet voor beleggingen in staatsobligaties van eurolanden, ongeacht de rating. Deze zijn allemaal vrijgesteld van een kapitaalbeslag. Dus voor een verzekeraar (los van de eigen inschatting ten aanzien van het nemen van risico) is het interessanter een lening te kopen met het hoogste rendement.

– In het najaar van 2015 veranderen deze regels voor banken ook. Dan maakt het niet meer uit welke staatslening gekocht gaat worden, nu is dit onderscheid tussen periferiestaatsleningen en landen uit de kern van Europa er nog wel.

– Vanaf maart van dit jaar gaat de Europese Centrale Bank iedere maand staatsleningen kopen. Ze maken geen onderscheid tussen de verschillende landen.

Al deze wijzigingen in regelgeving leiden tot het verkrappen van spreads.
Misschien zelfs wel weer tot het niveau van voor de kredietcrisis.
Als men tot dit lage niveau is aangekomen, zou het  niet uitmaken wie de debiteur is, want iedereen betaalt dezelfde rente. Dan is de volgende stap naar één gemeenschappelijke eurolening weer kleiner.

Zou het kunnen zijn dat dit laatste misschien het einddoel is van de ECB? Spanningen met betrekking tot het schuldenniveau van landen zullen dan definitief tot het verleden behoren en de spillover-effecten naar banken eveneens.

2017-01-16T14:02:42+00:00 februari 26th, 2015|- Columns, Erik Bakker|